Sevgilim sana nasıl söyleyeceğim, nasıl yazacağım.. Kelimelerim yetersiz,
kalemim tutuk. Sana öyle hasretim ki bütün sözler ifadesiz. Senden önce
yaşamamışım, senden önce ben ben değilmişim.
Sen gittiğinden beri yine
kendimde değilim. Seninle yaşadıklarım yetmiyor, anılar kalbimin acısını
dindirmiyor.Ayrılık kapıyı çaldı, seni benden aldı.. artık içeri hiç kimse
giremiyor.
Sevemiyorum kimseyi, gözlerim senden başkasını görmüyor. Ellerim senden
başkasına gitmiyor. Dudaklarım senden başkasını öpmüyor. Geceleri bir yorgan
gibi çekip üstüme, karanlığı örtüyorum. Uzak yıldızların ışığı bile bu
karanlığı delip geçmiyor. Yıldız yok, ay yok, bulut yok.. umut yok sevgilim.
Umutsuz yaşanmıyor.
Sokağa çıksam attığım adımlar boşlukta geziniyor, yağmurlar yağsa damlalar
bana seni söylüyor. Çiçeklerin boynu bükük, güneş bitmiş. Dünya benden hesap
soruyor. Bu ceza çok ağır sevgilim, bana reva gördüğün bu ceza çekilir gibi
değil. Yüreğim sökülüyor.
Hatamı biliyorum, yanlışın farkındayım. Senden özür dileyecek yüzüm yok.
İstersen kapının eşiğinde küçük bir taş olayım itip kaktığın, yeter ki
uzaklara fırlatıp atma beni. Pencerende bir kuş olayım, elinin tersiyle
uçurma beni. İnce parmaklarında solgun bir çiçek olayım, buruşturup kırma
beni..Susup gittin, çekip gittin.
Bir namlunun ucuna kurşunu sürüp gittin. .Ama
öyle kaskatı öyle ağır ki ruhum, can damarım kesilse bir damla kanım akmaz.
Gözlerim ufka dikili, bir küçük kızıl ışık bekliyorum senden..Bir aydınlık
teli.. Bir umut.. affeder misin beni?
|
